Bardzo fajny tekst. Motyw listu - przynajmniej coś takiego przypomina - do zmarłej osoby jest fajny. Tylko mam jedno pytanie, czemu książka? Ta kobieta to jakaś sławna osoba, czy tylko po prostu osoba bardzo ważna, chodź to dziwne, skoro jej nie zna, dla autora książki. Wiem, że to głupie pytanie, ale skąd bohater miał zdjęcie tej kobiety?

Dzięki.

Opowiadanie jest prawie że autobiograficzne. To zdjęcie istnieje. Tym łatwiej odpowiedzieć mi na pytanie, skąd bohater je miał - bo jego mama była nauczycielką dziewczyny ze zdjęcia;) W zasadzie opisałem tu praktycznie swoje emocje, próbując jedynie stworzyć tu pewną nostalgiczną atmosferę, zaś całą wypowiedź włożyć w usta kogoś, kto nie jest mną... Inspiracją było opowiadanie Cortazara pt. "Niewpory". Cudownie się złożyło, iż ta kobieta faktycznie mieszkała na Saint Vallier, bo francuska nazwa ulicy idealnie do Cortazara pasuje

A dlaczego chciałem napisać książkę? Nie wiem, po prostu to zdjęcie mnie zaintrygowało. Młoda, ładna osoba, przed którą było całe życie. A dowiedziałem się, że życie wiedzie marne... W którym momencie popełniła błąd? Dlaczego tak się to wszystko potoczyło? Krążyłem po Rybniku w okolicy tego mieszkania i próbowałem sobie wyobrazić scenę, w której faktycznie tam wchodzę, dzwonię, próbuję rozmawiać...



 

Tak, umarła. Przy czym była w wieku jakichś 40 lat, to było dosyć stare zdjęcie.

Bardzo dziękuję, to chyba najcieplejsze słowa, jakie kiedykolwiek słyszałem nt. moich wypocin. Skończonych rzeczy posiadam raptem kilka (w tym jedną dość pretensjonalną mini-powieść sprzed lat kilkunastu:)), ale wydaje mi się, iż to jest mój najlepszy tekst. Mam kilka rozpoczętych rzeczy, masę pomysłów na pojedyncze sceny w głowie, ale jednocześnie mam też skłonność do zbyt częstego zadawania sobie pytania "czy to ma sens". I ilekroć siadam, by coś napisać (a nie zdarza się to często), szybko rezygnuję, zniechęcony, pełen wątpliwości. Na dodatek siadam w bardzo różnych momentach i trudno ukryć - no, przynajmniej ja to dostrzegam - wpływ innych pisarzy. Tutaj chciałem uzyskać nastrój a la Cortazar, w rozpoczętej powieści próbuję narracji w stylu "Rozmowy w Katedrze" Vargasa Llosy... I również świadomość, iż uprawiam jedynie jakieś tam naśladownictwo powstrzymuje mnie przed dalszym pisaniem.

 

Może jednak poszukasz i opublikujesz na forum coś Twojego? Może jeszcze nie jest zbyt późno, by rozkręcić karierę literacką?

Ostatnio stworzyłem kolejną miniaturę... w zasadzie stworzyłem przy trzecim do niej podejściu Tekst zacząłem pisać bodaj w sierpniu 2010, ale przerwałem, bo nie wiedziałem, dokąd w zasadzie chcę podążyć. W marcu 2011 już wiedziałem i tekst dokończyłem, ale nie miałem pomysłu, jak pewne rzeczy tam poukładać. Przysiadłem wreszcie dwa tygodnie temu, przysiadłem i dziś i tekst jako tako jest ukończony. Pewnie jeszcze jakieś poprawki zrobię, dopiszę parę zdań, ale wydaje się, iż mniej więcej jest taki, jaki go sobie wymyśliłem.

Tytuł roboczy (i chyba ostateczny): Intercity



   Co ty sobie w zasadzie wyobrażałaś? Naprawdę sądziłaś, że możesz po prostu... że możesz tak zrobić a wszyscy wokół poklepią cię ze zrozumieniem po plecach? Głowa mi pęka i myślę sobie, że dobrze byłoby, gdyby już było po wszystkim. Spoglądam na zegarek. Dziesiąta czterdzieści pięć. Nie umiem skupić wzroku na wskazówkach, drży mi ręka. Red Bull skrzydeł może nie dodał, ale kończyny jakby rwały się do lotu. Zimno mi. Idę do kuchni i zaparzam herbatę. Piję, płyn parzy mój język, ktoś puka do drzwi.

   Obudziłem się w środku nocy i wałęsam się teraz po mieszkaniu. Oto i twój święty zeszyt - to nie pamiętnik, raczej dziennik pokładowy. Data, godzina, treść kolejnych pyskówek, plus twoje nic nie wnoszące wnioski, uwagi, podkreślenia i wykrzykniki. No i oczywiście dokładne sprawozdanie z 8. października. Wyszłaś wtedy z domu z twarzą upapraną rozmazanym od łez makijażem. Ty i ta twoja skłonność do robienia scen. Wypchany plecak z niedokładnie zasuniętymi zamkami, spojrzenie unikające mojego wzroku. Zapomniałaś tylko rzucić standardowe ?jadę do mamy?. Oczywiście wkrótce wróciłaś, po co? Zabrakło ci kasy? Tęskniłaś za wyżywaniem się na mnie? Mamusia cię wypieprzyła? W sumie, gówno mnie to teraz obchodzi. Myślałaś wtedy, że co, że padnę ci do stóp? A, rzeczywiście, coś w ten deseń, precyzyjnie opisałaś swój stan emocjonalny w zeszyciku. Idiotka. Kretynka. Tak, już wtedy miałem cię serdecznie dosyć. Nienawidziłem cię od dobrych dwóch lat; od dnia, w którym... sama dobrze wiesz. Zresztą, jakie to ma teraz znaczenie? Siedemnaście minut po trzeciej, spróbuję jeszcze trochę się zdrzemnąć.

   Ignoruję pukanie głośno puszczając muzykę. Wytrzymuję tak parę minut, dźwięki wwiercają się w głowę niczym wiertarka udarowa. Wyłączam, nasłuchuję: pukanie ustało. Otwieram szafkę, szukam jakichś leków przeciwbólowych. Popijam wciąż zbyt ciepłą herbatą, głośno przy tym siorbiąc. I chuj. Trza się zabrać do roboty, już za dziesięć jedenasta.

   Wychodzę z domu na krótki spacer, osiedle tonie w psim gównie i kolorowych papierkach. Pierwszy dzień wiosny, śnieg nareszcie stopniał. Wałęsam się trochę bez celu, obserwując szczebioczące nastolatki i gówniarzy słuchających polskiego rapu z dyndających na piersiach telefonów komórkowych. Wchodzę do sklepu, kupuję batonik i Red Bulla, którego wlewam w siebie wytrenowanym ruchem. Wracam do domu, spoglądam na zegarek: dziewiąta dwanaście. Właśnie się przebudziłaś i patrzysz na mnie nieprzytomnym wzrokiem.
   
   Starając się ignorować hałas, idę do toalety. Red Bull wylatuje przezroczystym strumieniem. Głowa mi pęka. Wychodzę, patrzę, myślę: coś trzeba z tym zrobić. Patrzę na zegarek: dziesiąta pięćdziesiąt trzy. Pociąg przejedzie za jakieś osiem minut. Ale to jeszcze nie ten. Głowa mi pęka, na korytarzu wciąż jakieś wrzaski. Idę do łazienki. Nalewam wody do wiadra, gorący strumień parzy mi dłoń, przeklinam głośno, głowa boli coraz mocniej. Głowa boli coraz mocniej. Wychodzę z łazienki, podchodzę do szafy, wyciągam walizę, potem drugą. Ta w kratkę się nada, myślę. Spoglądam na zegarek, czekam. Punktualnie o jedenastej pociąg przewala się z łoskotem po szynach, mijając nieczynną od dawna stację. Lubię tam czasem chodzić i patrzeć na zabite deskami okna, na urwane w połowie drzwi, na zarośnięty zielskami peron. Lokalne pociągi nie jeżdżą od kilku lat, te krajowe się tu nie zatrzymują. Stop. Przywołuję się do porządku: już pięć po jedenastej. Kolejne Intercity za trzy godziny.

   Wyszłaś z łóżka i przez jakiś kwadrans łapałaś formę, intensywnie tuszując rzęsy przy kiepskim oświetleniu. Wyglądasz teraz jak tania dziwka i spoglądasz się na mnie tym swoim pretensjonalnym spojrzeniem. Czego, mówię. Prychasz jak rozkapryszona księżniczka, rzucasz jakimś zbędnym komentarzem. Układam sobie wszystko w głowie. Spoglądam na zegarek, szacuję. Wychodzę do kuchni i zaczynam zmywać naczynia.

   Wskakuję pod prysznic: wyczerpała mnie ta robota. Pozwalam ciepłemu strumieniowi spływać po moich plecach i czuję, jak się odprężam. Wychodzę z kabiny, wycieram się, ubieram. Zaglądam do pokoju: wszystko w porządku. Znów rozlega się pukanie. Otwieram: sąsiadka. Zapraszam ją do środka. Ona także jest kimś wyjątkowym.

   Wchodzę do pokoju a ty, odwrócona do mnie tyłem, czekasz, by wypowiedzieć uprzednio przygotowane zdanie. Gdy w końcu spoglądasz na mnie, wydajesz się zaskoczona,  wreszcie próbujesz coś powiedzieć. Zdanie urywa się w połowie, padasz w moje ramiona. Brzydzę się tobą, popycham cię na fotel. Pochylam się i zmazuję ci ten kpiący - nawet teraz! - wyraz twarzy. Przypominam sobie o walizce i wszystko jest już jasne. Spoglądam na zegarek - dziesiąta trzydzieści pięć. Mam jeszcze trochę czasu.

   Zostawiam tą wścibską sukę w wannie, niech sobie teraz popuka. Zawsze trzymała twoją stronę, kretynka w papilotach. Nie daję rady z tą głową. Zaraz zwariuję. Wciskam kciuk w bolące miejsce nad gałką oczną, choć wiem, że to nic nie da. Spoglądam na zegarek: trzynasta pięćdziesiąt. Już prawie. Zaglądam do każdego pokoju, zamykam okno. Z jakiegoś powodu wydaje mi się to ważne. W łazience głośno kapie woda: miałem to naprawić, myślę. Jest mi niedobrze, zaraz zwymiotuję. Spłukuję i dokładnie płuczę usta. Szukam gumy do żucia: widziałem gdzieś opakowanie. Idę po klucze, wkładam je do kieszeni. Muszę już wyjść, myślę. Muszę coś zrobić z tą walizką, z tym ciałem. Twoim ciałem. No i muszę zdążyć na pociąg. Muszę zdążyć na pociąg.

Hmm... Zdecydowałem się poszatkować narrację, bo taka opowieść w wersji "liniowej" byłaby jakaś taka...Zachowując proporcje, "21 gram" w wersji poukładanej też nie miałoby sensu Dzięki takiemu układowi dopiero na końcu jest w 100% jasne, co się właściwie stało.

Jakby co, chronologicznie, akapitami, leci to tak: 2-4-6-8 a potem 1-3-5-7-9   Oczywiście narracja w dalszym ciągu jest fragmentaryczna,  ale to też celowo, opowiadanie miało być tylko zarysem pewnej sytuacji, reszta zależy od wyobraźni czytelnika

Generalnie bardzo lubię nieliniową i fragmentaryczną narrację i to był mój pierwszy eksperyment z czymś takim A, i dzięki, że chciało Ci się przeczytać

No cóż, ja czasami zaczynam od zakończeń W sensie: mam je w głowie, tylko muszę coś wymyślić, co by takie zakończenie usprawiedliwiało. Akurat tego tekstu to nie dotyczy, ale paru innych rzeczy - już tak. A co do rozciągania... Też ostatnio tworzę takie opowiadanie, które rozrasta się i rozrasta i jakoś nie umiem go dokończyć - choć to akurat przypadek, kiedy zaczynałem od zakończenia Po prostu cały środek mi się rozrasta