Rok wydania: 2006

Calliope "Calley" Dakin jest ukochaną córeczką tatusia, co wielce irytuje jej matkę Robertę. Drażni ją również to, że dziewczynka słyszy rzeczy, których dziecko słyszeć nie powinno, i wie rzeczy, których dziecko za nic w świecie nie powinno wiedzieć... Calley ma zaledwie siedem lat, kiedy jej ojciec zostaje brutalnie zamordowany i poćwiartowany przez dwie kobiety, bez wyraźnego motywu. Calley z matką muszą uciekać do Pensacola Beach, gdzie w domu identycznym jak ten, w którym mieszkała jej prababcia, czeka na nie obca kobieta. Ona wie, kim jest dziewczynka, i chce zdobyć nad nią władzę... Ta książka jest jak opowieść o Alicji w krainie bardzo złych czarów.

Michael McDowell
(1950-1999) - twórca serii powieści z dreszczykiem "Blackwater", autor scenariuszy telewizyjnych i filmowych, m.in. do czarnej komedii "Sok z żuka" (na podstawie własnego opowiadania). Zmarł pozostawiając nieukończony rękopis "W cieniu płonących świec". Przerwaną opowieść podjęła Tabitha King (rodziny McDowellów i Kingów przyjaźniły się) i wysnuła z niej gotycką epopeję o winie, niewinności, zepsuciu i przetrwaniu, relacjonowaną głosami żywych i umarłych.

Tabitha King
(ur. 1949) - autorka siedmiu powieści, m.in. "Survivor" i "The Book of Reuben". Jest żoną słynnego pisarza, Stephena Kinga, z którym mieszka w Bangor w stanie Maine. Książka "W cieniu płonących świec" jest jej debiutem na polskim rynku.

W cieniu płonących świec czytałem już dość dawno, w sumie niedługo po polskiej premierze, ale dotąd pozostały mi bardzo pozytywne wspomnienia po tej książce. Pozycja lepsza od 2/3 tego co wyszło spod pióra Kinga [przynajmniej w puli dotąd przeze mnie przeczytanych]. Niektórzy narzekali, że się wlecze, ale ten lekko senny klimat książki i specyficzny sposób budowania atmosfery mi bardzo przypadł do gustu. Sama historia ciekawa, momentami zaskakująca - wciąga

Niby to jakieś southern gothic jest. Książka w rzeczy samej klimat ma piękny, ciągnie się jak guma, ale taka dobra Moim zdaniem traci wiele impetu gdzieś w jednej trzeciej, ale i tak do końca poziom jest wysoki. Naprawdę warto przeczytać. Zastanawia mnie tylko, którego z autorów większą zasługą jest tutaj ten tak zwany "wypas".

Właśnie skończyłam czytać.
Książka bardzo mi się podobała, ma świetny klimat, przyjemnie się ją czyta. Może faktycznie powieść trochę się wlecze, ale mi to akurat nie przeszkadzało. 
Jestem ciekawa ile z tego napisała Tabitha, wie ktoś może?
Chciałabym, żeby na naszym rynku pojawiło się coś jeszcze jej autorstwa. Jeśli byłoby na tym samym poziomie co ta książka, to byłoby super.