Rok wydania: 2007

Jude Coyne, gwiazdor ostrego rocka w mocno średnim wieku, oprócz muzyki ceni sobie spokój, psy, kobiety - i swoją kolekcję. Jako zbieracz wszystkiego, co makabryczne i niesamowite, nie może przepuścić okazji zakupu wystawionego na aukcji internetowej ducha. Kiedy jednak w jego domu pojawia się garnitur nieboszczyka w czarnym pudełku w kształcie serca, Jude odkrywa, że za swe pieniądze dostał znacznie więcej, niż się spodziewał. Duch bowiem jest prawdziwy - i ma swoje plany...

wiesz, ja zawsze uważałem, że nie można się sugerować czyjąć opinią, trzeba spróbować samemu. bo ja Ci o tej książce napiszę, że jest dobra, podobała mi się, i na pewno kiedyś ją sobie odświeżę. Mando Ci napisze, że jest kiepska i nie tknie jej już nigdy więcej, nawet kurzu z niej nie wytrze także musisz spróbować. ale powiem Ci, że jeśli nie czytałeś nic Hilla to zacznij od zbioru opowiadań 'Upiory XX wieku', dla mnie to książka fantastyczna.

No kurde, że też ja wcześniej nie zauważyłam tej herezji o drętwym stylu. Jak tak w ogóle można? Za karę masz klęczeć na grochu, aż Craddock Ci się pokaże, o.

A tak poważniej, to ostatnio przeczytałam sobie Pudełko po raz... któryś, bodajże czwarty, i cały czas jestem zdania, że to świetna książka jest. Tutaj może jeszcze nie widać w pełni, jakie Hill ma niesamowite pomysły, bo fakt, te drzwi w podłodze i duch poruszający się "poklatkowo", to jakby już skądś było znane, ale ostatecznie wampiry w co drugiej odsłonie mają kły albo peleryny i nikt się jakoś nie czepia, taki już ich urok. Z duchami może być podobnie. Dla mnie wielkim plusem jest sam pomysł wyjściowy, że można kupić ducha. Biorąc pod uwagę, ile używanych rzeczy teraz kupuje się na aukcjach, to dosyć przerażająca myśl.

A ci powiem, że niekoniecznie. Ja byłem bardzo uprzedzony do tego pisarza. Znaczy po pierwszych zapowiedziach czekałem jak na nowego Kinga. Liczyłem na bardzo dużo i się zawiodłem. Teraz jednak nawet dokładnie już nie pamiętam jakie były moje zarzuty. Myślę, że zbyt wiele zbyt dobrych opinii słyszałem. Ten cały szum medialny o synu Kinga, a potem jeszcze był ten motyw z nominacją Kinga i Hilla do jednej nagrody co wszystkie serwisy podchwyciły. Zbyt duży szum, a książka ostatecznie zbyt zwyczajna. Potem Hill zaczął mnie po prostu drażnić. Drażniło mnie to, że piszemy o nim na sk.pl, że bierzemy patronat medialny sk.pl itd. itd. itd. Tak naprawdę czekałem na moment, w którym to całe uprzedzenie mi minie i dlatego nie czytałem już kolejnych książek Hilla. Myślałem, że zmienię nastawienie po GE-NIAL-NYM "Locke & Key", ale niestety nie wyszło. Przypadkiem pomógł mi nasz wyjazd do Berlina. Podszedłem do "Upiorów" z innym nastawieniem, a książka okazała się świetna. Wieczór z Hillem też zrobił swoje. Także myślę, że jeszcze kiedyś wrócę do "Pudełka" wiem już, że nie jest to debiut roku w gatunku horroru, znam już zarówno wady jak i zalety tej książki więc może za drugim razem inaczej ją odbiorę.

"Pudełko w kształcie serca" to jedyna powieść (książka) Hilla, którą przeczytałem. Zaliczyłem też przy okazji kilka opowiadań, ale "Upiorów..." też w całości jeszcze nie.

Moim zdaniem książka jest bardzo dobra. ;-) Może nie jest świetnie napisana, rzeczywiście nie płynie się przez nią, ale też nikt nigdzie nie napisał, iż to że się książkę czyta szybko jest wykładnikiem tego, że jest ona dobra. Ze względu na to, że to debiut to autor ma u mnie tutaj tak jakby taryfę ulgową (chociaż nie twierdzę że książka jest napisana źle, Stephen King też mnie swoimi pierwszymi książkami ("Carrie" i "Gniewem") pod tym względem nie ujął). Hill moim zdaniem, jak na debiutanta, poruszył sporo ciężkich tematów. Wykorzystywanie seksualne dziecka (czy też nastolatki), zwichnięta psychika, dążenie do samozniszczenia, samobójstwo. Moim zdaniem z konfrontacji z tymi zagadnieniami wyszedł obronną ręką. Nie jest to błaha historia, nie jest to horror w którym epatuje się krwią i flakami - autor próbuje opowiedzieć na swój sposób rzeczy o których najczęściej w literaturze tego typu się nie opowiada (przynajmniej na tamtą chwilę w Polsce nie było za dużo horrorów, które poruszały taką tematykę). Za to ode mnie ma naprawdę duży plus.

Poza tym ja mam trochę rockową duszę i zawsze sympatyzuję z podobnymi bohaterami. Jude jest naprawdę świetną postacią... też zwichniętą przez styl życia i ojca, niejednokrotnie zachowującą się egoistycznie i nagannie, ale ostatecznie nie sposób go nie lubić. Historia jak pojechał na konkurs i ojciec połamał mu łapę jest cholernie smutna, ale też prawdziwa. Hill podobnie jak ojciec potrafi się zagłębić w takie przykre szczegóły.

I końcówka. Przyznam się, że złapała mnie za serce.

Wszyscy piszą, że "Rogi" lepsze - także tutaj mam naprawdę spore oczekiwania.

"Pudełko..." było moją drugą książką Hilla po świetnych "Rogach". O ile Rogi podobały mi się bardzo i oceniłbym je bardzo wysoko o tyle "Pudełko" już mnie tak nie zachwycało. Po przeczytaniu zapowiedzi nie mogłem się doczekać aż dorwę tą książke, pomysł wydawał mi się ciekawy, nawet bardzo i leżał w kręgu moich zainteresowań. Niestety po przeczytaniu lekko się rozczarowałem, niby książka nie jest zła, czyta się ją w miarę, choć czasami bardzo mnie męczyła. Nie jest to niestety wysoki poziom, na pewno nie ten jaki osiągnęły dla mnie "Rogi". Wiem, że to pierwsza powieść Hilla dlatego nie podchodzę do niej tak krytycznie i na wiele rzeczy przymykam oko. Generalnie w książce zabrakło mi "tego czegoś". Pozytywnie jak dla mnie wypadł główny bohater, wzorowany coś jakby na Ozzy'm, no i jak najbardziej podobały mi się wszystkie rock and rollowe wstawki, zresztą lubię za to Hilla, że jak pisze o jakichś zespołach to większość znam i słucham na codzień a w przypadku Kinga cytowane fragmenty piosenek czy nazwiska starych amerykańskich muzyków są mi obce Moja ocena książki to 6/10, pomysł dobry, niektóre momenty świetne, klimatyczne, główny bohater świetny ale momentami wieje nudą.