Stieg Larsson, właściwie Karl Stig-Erland Larsson. Urodził się 15 sierpnia 1954 w Skelleftehamm niedaleko Skellefte?, zmarł 9 listopada 2004 w Sztokholmie. Szwedzki dziennikarz zajmujący się prawicowym ekstremizmem i rasizmem, autor powieści kryminalnych, dwukrotnie nagrodzony skandynawską nagrodą Szklanego Klucza. Najbardziej znany jako autor wydanej po jego śmierci trylogii Millenium.

Trylogia "Millennium"
* "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet", "Män som hatar kvinnor", 2005, wyd. pol. - listopad 2008.
* "Dziewczyna, która igrała z ogniem", "Flickan som lekte med elden, 2006", wyd. pol. - maj 2009.
* "Zamek z piasku, który runął", "Luftslottet som sprängdes", 2007, wyd. pol. - październik 2009.

---

"Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet"

 

opis: "Dziennikarz i wydawca magazynu "Millennium" Mikael Blomkvist ma przyjrzeć się starej sprawie kryminalnej sprzed czterdziestu lat, kiedy zniknęła bez śladu Harriet Vanger. Do pomocy dostaje Lisbeth Salander, młodą, intrygującą outsiderkę i genialną researcherkę. Blomkvist i Salander tworzą niezwykły team. Wspólnie szybko wpadają na trop mrocznej i krwawej historii rodzinnej.

To doskonały, pełen pasji thriller, w którym tajemnica trzyma czytelnika w napięciu aż do samego końca. Po książki Larssona - uważane przez krytyków i innych pisarzy kryminałów za wydawniczą sensację - na całym świeciesięgnęło już prawie 9 mln czytelników! Autor ma fantastyczną zdolność jednoczesnego prowadzenia wielu skomplikowanych wątków, które błyskotliwie wiąże ze sobą. Zdaniem nie tylko The Times - "w książce świetne jest wszystko - bohater, fabuła, atmosfera".

"Dziewczyna, która igrała z ogniem"



opis: "W kolejnej, po "Mężczyznach, którzy nienawidzą kobiet", części trylogii Millennium główną bohaterką jest Lisbeth Salander. Seria dramatycznych wypadków wywołuje u Lisbeth wspomnienia mrocznej przeszłości, z którą raz na zawsze postanawia się rozprawić. Dwoje dziennikarzy, Dag i Mia, docierają do niezwykłych informacji na temat rozległej siatki przemycającej z Europy Wschodniej do Szwecji ludzi wykorzystywanych w branży seksualnej. Wiele zamieszanych w to osób piastuje odpowiedzialne funkcje w społeczeństwie. Kiedy Dag i Mia zostają brutalnie zamordowani, a podejrzenia zostają skierowane na Lisbeth Salander, Blomkvist postanawia przeprowadzić własne śledztwo. Wkrótce odkrywa związek między morderstwami i sprawą przemytu. Straszliwego Zalę, którego nazwisko wciąż pojawia się w trakcie śledztwa, łączy też coś z niejaką Lisbeth Salander..."

"Zamek z piasku, który runął"



opis: "Trzecia i ostatnia część serii Millennium zaczyna się w miejscu, w którym kończy się Dziewczyna, która igrała z ogniem. Lisbeth Salander przeżywa próbę pogrzebania jej żywcem. Ale jej kłopoty na tym się nie kończą.

Mikael Blomkvist sięga w skrywaną przeszłość Salander i rusza w pogoń za prawdą. Pisze ważny tekst, który ma oczyścić nazwisko Lisbeth Salander i wywołać trzęsienie ziemi w rządzie, służbach bezpieczeństwa i całym kraju. Lisbeth Salander w końcu ma szansę pogodzić się z własną przeszłością.

Ostatnia część trylogii Stiega Larssona to najwyższej klasy thriller polityczny! "

---

Dostałem box z tymi książkami na Gwiazdkę od mojej dziewczyny i początkowo chciałem sobie dawkować. Ale nie dałem rady. Gdy 2 stycznia skończyłem "Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" nie mogłem się powstrzymać. Przeczytałem całą trylogię w trochę ponad 10 dni. Byłoby szybciej, ale leżałem z grypą i większość dnia zwyczajnie przepsypiałem. Lektura wciąga jak bagno! Trylogia "Millennium" Stiega Larssona to dla mnie jedne z najlepszych, jak nie najlepsze, powieści kryminalne jakie czytałem w życiu. Specjalnie nie używam słowa "kryminał", bo twórczość Larssona różni się od Chmielewskiej czy Christie bardzo. Trudno mi jednoznacznie zaklasyfikować te książki. To powieści bardzo zaangażowane polityczno-społecznie. Jest wątek kryminalny, ale również sporo tutaj wtrąceń obyczajowych. Larsson dopuszcza się w konwencji kryminału dokładnej analizy wielu sfer życiowych i krytykuje szwedzkie społeczeństwo, klasę rządzącą, a także i prasę.
Nie do końca jestem w stanie stwierdzić na czym polega fenomen tych książek. Czy chodzi o styl, czy o treść, czy właśnie o to całe tło obyczajowe, a może chodzi o bohaterów? I Mikael Blomkvist, i Lisbeth Salander to genialnie wykreowane postaci. Cholernie prawdziwe i psychologicznie skomplikowane. Czuć że targają nimi emocje, Larsson napisał je tak, że bardzo łatwo zrozumieć motywy ich postępowania, chociaż nie są one na pierwszy rzut oka takie oczywiste. Salander to jedna z najbardziej wyrazistych i oryginalnych kobiecych postaci w literaturze popularnej. Wiele się mówi, że przejdzie do historii i ja się z tym zgadzam. Nie było takiej drugiej. Książki są napisane brawurowo, chociaż jeżeli spojrzymy na ich objętość to akcji tam tyle co kot napłakał. Ja oglądałem wszystkie ekranizacje przed lekturą, doskonale wiedziałem "kto" i "co", ale mimo wszystko Stieg "trzymał mnie za jaja", napięcie ani na chwilę nie zelżało. Oczywiście historie w książce są zdecydowanie bardziej rozbudowane, więc czytelnik kilka razy pozytywnie zaskoczony.
Rzeczą, która zrobiła na mnie wrażenie to przedstawienie, czasem w bardzo subtelny sposób, ale wielokrotnie w bardzo dobitny, sytuacji kobiet w Szwecji. Szczególnie jeżeli gdzieś tam w głowie ma się zakodowany obraz wspaniałego i opiekuńczego wobec obywatela kraju.
Bardzo mi się podobało ukazanie prawnej formy wielu działań dziennikarzy. Akurat pisałem z tego magisterkę i bardzo ładnie przedstawiono tam zasady związane z wolnością prasy. Nawet trochę żałuję, że nie przeczytałem tego pół roku wcześniej, pokusiłbym się o cytaty, chociażby we wstępie. Jeżeli ktoś się interesuje prawem prasowym czy w ogóle dziennikarstwem to powinien te książki przeczytać. Bardzo rzeczowe podejście do tej dziedziny.


Dawno nie odczuwałem takiej satysfakcji z lektury jak podczas czytania Larssona. Dla mnie to książki do których będę wracać. Kapitalnie napisane, świetnie skonstruowane, inteligentne. Jedyną wadą tej trylogii jest fakt, że prawdopodobnie nie będzie więcej. Nie chce mi się wierzyć, że partnerka Larsam pokusi się o spisanie kontynuacji. Tych, którzy obawiają się, że to niezamknięta seria zapewniam, te 3 tomy zamykają w zasadzie wszystkie wątki (chociaż widać, że Larsson zostawił sobie sporo ewentualnych furtek).

Gorąco polecam!

Przeczytałam dwa pierwsze tomy, trzeci czeka na półce i nie mogę się zdobyć, żeby po niego sięgnąć, bo mam świadomość, że to już ostatni.
Pierwszy tom przeczytałam błyskawicznie i zapartym tchem. Niby historia jakich wiele, ale książka przykuła mnie do siebie i bardzo wciągnęła. Potem zrobiłam sobie przerwę, z powodów, które już podałam - tylko trzy tomy. Zanim sięgnęłam po "Dziewczynę, która igrała z ogniem" doszły mnie słuchy, że jest gorsza, wręcz kiepska. Do czytania zabierałam się nastawiona bardzo negatywnie i, na szczęście, zawiodłam się Książka była świetna. Wciągnęła mnie tak jak pierwszy tom A teraz czekam. W końcu będę musiała zabrać się za ostatni tom

Od jakiegoś czasu siedzę po uszy w skandynawskim kryminale. Od pół roku ścieram zelówki po okolicach w których chodzili Mikael Blomkvist i Lisbeth Salander, nocowałem nawet nieopodal apartamentu adwokata Bjurmana, a kilka razy w tygodniu mijałem szpital dziecięcy w Uppsali, w którym torturowano małą Salander. Poznałem też sporo osób, które znały Larssona. Musze przyznać, że mimo różnic światopoglądowych strasznie mi się ten gość podoba jako postać. Za to jako pisarz... no cóż, wielkim literatem nie jest. Za dużo w jego twórczości literackiej dziennikarstwa. Jeśli lubicie takie mocne historie, to polecam książki duetu Anders Roslund & Börge Hellström. Oni też są publicystami i każdą ich powieść poprzedza dziennikarskie śledztwo.

Ja skończyłem przed chwilą 1 tom i jestem trochę skołowany. Znaczy się książka mi się bardzo podobała,przeczytałem w kilka dni i minusów tam nie widzę,ale zastanawiam się,czy podjąć się kontynuacji i doczytać trylogię do końca,czy dawkować ją sobie z mniejszym lub większym odstępem czasu. Boję się,że przy powieści kryminalnej mogę odczuć w pewnym momencie przesyt i znużenie. Jak mówicie? Czytać,czy ochłonąć?

Widziałem,że pod kolei poleciałeś i szczerze miałem napisać do Ciebie na lubimyczytać.pl, ale nie byłem do końca przekonany, czy mi szybko odpiszesz i napisałem tutaj. Właśnie przy tej kontynuacji zastanawiam się przez wgląd na fakt,że to są inne historie i dlatego nie wiem,czy nie lepiej dawkować. Chyba podobnie jest w przypadku trylogii Chattama. Chociaż na początku myślałem,że Millenium to po prostu jedna wielka powieść,tyle, że rozbita na 3 tomy. I zastanawiam się właśnie,czy czytać,czy nie czytać. A odczuwałeś w jakimś momencie znużenie,że to 2000 stron kryminału?

Po 1 tomie można sobie zrobić kilka dni przerwy na przeczytanie innej książki, natomiast tomy 2-3 najlepiej czytać jak jedną książkę właśnie No i zazdroszczę: nie znać drugiego tomu jeszcze, moim zdaniem najlepszego spośród trzech

wlasnie bardzo chce te serie przeczytać tylko nigdzie jej nie ma w blibliotekach, a cena troszkę odstrasza .... ale czym predzej czym pozniej kupie ja bo jest za bardzo wychwalana ....

Jaki tam pikuś - takie numery jak w końcówce dwójki - to aż ... brak mi słów Jak do tej pory przez końcówkę słabiutkiej dwójki nie ruszyłem trójki i raczej nic mnie do tego nie przekona Jeśli chodzi o skandynawska literaturę to niekwestionowanym liderem pozostaje Nesbo z Holem

A tak BTW Hole to główny bohater Nesbo Gliniarz - alkoholik A Larsson jak dla mnie jest masakrycznie przereklamowany. Jedynka była jeszcze zjadliwa i nawet odkrywcza i ciekawa ale dwójka to chyba jedna z niewielu książek, która miała na mnie aż tak negatywny wpływ - przeczytałem i jedyne co pozostało to WIELKI niesmak za tą końcówkę  

Przeczytałem ostatnio pierwszy tom Millenium. Nie powiem, żeby mnie Larsson powalił na ziemię i pozamiatał, ale mimo wszystko bardzo dobrze się bawiłem przy MKNK. Fabuła wciągała ogromnie, na tyle nawet, że wstawałem rano kwadrans wcześniej, żeby przed pracą poczytać. Styl jest - jak mówiono - mocno trącący dziennikarską robotą. Konkretny, w czytaniu bardzo dobry, ale znowu nie taki, żeby oszalał z zachwytu. Ot, fajnie się czytało.

Największym plusem książki było dla mnie oryginalne ujęcie "zagadki zamkniętego pokoju". Takie połączenie mocno tradycyjnego kryminalnego zawiązania fabuły z nowoczesnością. Fajna sprawa.

Za następne tomy raczej nie będę się brał od razu, ale na pewno po nie sięgnę.