Darda faktycznie nie unika kontaktu z czytelnikami. Moim zdaniem to bardzo miłe. Sama jak brałam od niego autografy, to chwilę porozmawialiśmy i to z inicjatywy Stefana, bo ja to nieśmiała jestem i mało kiedy coś zagaduję.

Chociaż mimo wszystko nie mogę tego porównać do Mastertona, który pytał mnie o kilka rzeczy, a ja praktycznie zapomniałam języka w gębie i dukałam coś tylko

Skończyłem "Dom na wyrębach". Mnie się nie podobało, ale Darda swoim stylem wpisuje się w pewien trend na polskim rynku. Chodzi mi konkretnie o sposób opisywania rzeczywistości - takie dokładne relacje ze śniadań i kolacji, podróży, które moim zdaniem niczemu nie służą. To nie jest gawędziarstwo w stylu Kinga. Nie podobała mi się narracja, mieszanie języka potocznego, w którym jest sporo wulgaryzmów z jakimiś wysublimowanymi słowami. Brakło mi w nim autentyczności. Do tego książka ma strasznie powolne tempo, które w połączeniu z tymi opisami codziennych, niemających znaczenia dla historii czynnościami powodowały, że czytałem i się zwyczajnie nudziłem.

Nie wiem czy sięgnę po kolejną powieść Dardy, chociaż jestem ciekawy czy odszedł w kolejnych powieściach od pierwszoosobowej narracji i jak mu to wyszło, ale ta debiutancka powieść mnie niespecjalnie zachęciła.