Za mną druga część z cyklu Lincoln Rhyme i Amelia Sachs. Liczyłem na dużo po rewelacyjnym Kolekcjonerze Kości. Sam tytuł - Tańczący Trumniarz - już był klimatyczny. Oczywiście się nie przeliczyłem choć tym razem pewien niedosyt po lekturze pozostał.
Zaczęło się z grubej rury i tak było praktycznie przez całą powieść. Non stop akcja plus nieoczekiwane zwroty w akcji a sam koniec to już w ogóle miazga. Kto by się spodziewał... Ja wiem, że to tylko książka ale tak czy siak naciągane to trochę. Zakończenie nie popsuło mi jednak lektury. Książkę czytałem w zawrotnym jak na mnie tempie co już świadczy o jej wartości. Nigdzie mi się nie spieszyło, po prostu ciągle chciałem wiedzieć co będzie dalej. Co jak co ale Deaver nie przynudza.
Jak już wspomniałem wcześniej, pozostał po lekturze pewien niedosyt. Brak według mnie takiego klimatu jakiego uświadczyliśmy w Kolekcjonerze Kości. Brakowało mi starego Nowego Jorku. Sam czarny bohater też był słabszy od tego z pierwszej części serii. Wkurzyłem się nawet, że na koniec okazało się to co się okazało. Bardzo podobała mi się u Stephena jego własna w pewnym sensie wyimaginowana fobia, która jak się później dowidziałem była wynikiem traumatycznego przeżycia z dzieciństwa, które mogło zostać bardziej rozwinięte niż kilka strzępów z relacji Stephena z ojcem. Chętnie też więcej bym się dowiedział o Jodim i jego Danse Macabre.
Druga sprawa. Nie wiem, może mi się tylko zdawało ale Sachs w Tańczącym Trumniarzu została jakby bardziej w cieniu Lincolna. Wiem, że to on powinien grać pierwsze skrzypce ale brakowało mi jej osobistych wycieczek w przeszłość swojego życia. Brakowało mi jej.. hm, nie wiem jak to nazwać. Jej intymności?
Nie mniej książkę się pochłania nie czyta. Sama akcja jest pierwsza klasa. Po raz kolejny bardziej utożsamiałem się ze szwarzcharakterem a takie momenty jak cała historia z babką z trzema kotami to palce lizać. Bardzo dobra powieść. Brakowało mi klimatu z pierwszej części ale przecież to tylko (i aż) kryminał. Trup ściele się gęsto i o to chodzi. Nic pozostało mi nic tylko kupić Puste Krzesło a potem mała przerwa na... innego Deavera.