Opis książki:

Małym, sennym miasteczkiem wstrząsa seria tragicznych wydarzeń.

Kilkunastoletni Garret, znany z odrażającego, dziwacznego hobby - hodowli owadów - jest podejrzany o zamordowanie kolegi i uprowadzenie oraz prawdopodobnie zabicie dwóch dziewcząt. Lokalnej policji przychodzi z pomocą sparaliżowany, wybitny nowojorski kryminalistyk Lincoln Rhyme, który za dwa dni ma zostać poddany operacji w tutejszym Centrum Medycznym. W zorganizowanym naprędce laboratorium bada i analizuje nikłe dowody. Tymczasem poszukiwania Owadziego Króla trwają, wreszcie udaje się go ująć, ale nie wiadomo, gdzie są i czy żyją jego ofiary.


---------------------------------------------------------------------------------------------------

Wczoraj skończyłam czytać i standardowo jestem zachwycona:)

Rewelacyjny, gburowaty i ironiczny Rhyme i pewna siebie Sachs po raz kolejny bohaterami wciągającej i pełnej zaskakujących zwrotów akcji historii.
Najlepsze w jego książkach jest to, że potrafi pisać z pasją. Gdy się za coś bierze pewne jest to, że nie potraktuje tego powierzchownie. I tak jak w 'Pustym krześle' motywem przewodnim są owady, tak Jeffery spisał się na medal mistrzowsko pisząc o nich, nie przynudzając przy tym.

Nie zabrakło dużych emocji spowodowanych zawiłą fabułą i zaskakującymi wydarzeniami. Pozytywne wrażenie potęguje dodatkowo fakt, że cała opowieść jest składna i przemyślana w najdrobniejszym szczególe, a do tego zakończenie kopie:)


Jakie są Wasze wrażenia?

No baaaa, Jeffery na stałe zagnieździł się już u mnie i podejrzewam, że nic nie zdoła go wykopać:)

Przeczytałam Twoją recenzję - bardzo zgrabna i trafna. Muszę przyznać, że odczucia mamy bardzo podobne:)

Ja już polecam każdemu komu mogę tą serię. Szkoda się nie zapoznać choćby z jednym tomem. A jakoś nie mogę sobie wyobrazić, że ktoś mógłby nie polubić tych książek.

Skończyłem niedawno Puste krzesło. Z trzech dotychczas przeczytanych książek Deavera ta z pewnością byla najlepsza. Fajnie się to czytało. Małe miasteczko, szczegółowe opisy życia i zachowań wielu owadów (niektóre naprawdę bardzo ciekawe), fajny pomysł na fabułę, jak i sposób jej rozwiązania. Można powiedzieć miodzio.

W jakimś wątku sąsiednim, ktoś przyrównał twisty i chwyty Deavera do Cobena. Kurde, ja tego nie łapię. Może wynika to z faktu, że jestem ogromnym fanem Cobena i z 18 jego książkami na koncie nie powinienem porównywać tych dwóch pisarzy, zwłaszcza że jak już wspomniałem książek Deavera mam na koncie zaledwie 3. Jednak co rzuciło mi się najbardziej w oczy, w przeciwieństwie do prozy Cobena to fakt, że wszystkie te zwroty akcji są takie jakieś mechaniczne, idealne, nie ma tu miejsca na jakiś przypadek czy broń Boże pomyłkę. A jeśli się już zdarza, to też jakaś taka wystudiowana...

Mam jeszcze jeden mały zarzut do pana Deavera. Mianowicie, nie daje on czytelnikowi jakiekolwiek szansy na to, aby w trakcie czytania miał on jakieś typy dotyczące tego kto jest zabójcą. Chodzi mi tu o to, że gdy odkrywa karty to nie ma już nic do dopowiedzenia. W trakcie lektury jego bohater nie odkryje się choćby jednym małym zdaniem, przejęzyczeniem czy nierozważnością, dzięki której mógłby się zdradzić, tak jak to bywa choćby u Christie czy Cobena. Wszystko wychodzi na końcu po szczegółowej relacji Rhyme'a ale w ten czas jest już za późno by cokolwiek pokombinować.

Ocena 7/10

Puste krzesło skończyłem czytać jakiś miesiąc temu. Jest to trzecie książka jaką czytałem z serii Sachs & Rhyme. Niestety muszę przyznać, że jest jest to jak do tej pory najsłabsza część cyklu. Sama książka choć najwyższej noty bym nie dał to i tak jest całkiem dobra. Jednak nie ma szans w porównaniu z dwoma pierwszymi częściami cyklu. Określenie "dobra" pasuje jak ulał. Na miano "bardzo dobrej" na pewno nie zasługuje.

Głównym powodem jest umiejscowienie akcji. Zdecydowanie bardziej mi się podoba akcja tocząca się w wielkiej metropolii jaką jest Nowy Jork niż  w zabitej dechami dziurze w Karolinie północnej. Nie wiem czemu ale jak już akcja ma dziać się w lesie to powinno to być zimą. Podobnie było z Porzuconymi ofiarami. Nie rajcuje mnie wymienianie rosnącej flory. Tak samo jak nie urzekła mnie miłość głównego podejrzanego do owadów. Jakieś to naciągane co nie co. A już totalnym przegięciem jest to czego dopuściła się Sachs. Mało wiarygodne posunięcie autora według mnie.

Podoba mi się oczywiście zakończenie co ratuje tą książkę. Jak zawsze, jak do tej pory moje podejrzenia okazywały się błędne. Było nawet lepsze niż w Tańczącym Trumniarzu. Klasą samą dla siebie jest jak zawsze Rhyme. Choć tutaj także brakowało mi jego starego nowojorskiego mieszkania wypełnionego skomplikowanym sprzętem i współpracownikami. Sellitto, Cooper, Derley i inni. Cieszyłem się gdy pojawił się ten ostatni.

Podsumowując. Książka solidna, dobra, kawał porządnego kryminału lecz bez fajerwerków. Najsłabsza z trzech pierwszych części cyklu. Ocena 6/10