"Pod napięciem" ("The Burning Wire"), czyli nowa powieść z cyklu Rhyme/Sachs już w listopadzie! A dokładniej dwudziestego trzeciego dnia tego miesiąca :-)

Nota:


Okładka w przygotowaniu.

Staram się nie czytać not wydawniczych, więc na razie nie mogę nic za bardzo powiedzieć o tej książce,  bo wiem o niej tyle, że będzie kosztować 33 zł a głównym tematem będzie elektryczność Co nie zmienia faktu, że się nie mogę jej doczekać, w końcu to nowy Rhyme! Jeszcze tylko miesiąc...

Jak będzie okładka to wkleję, na razie jest w przygotowaniu.

Znamy okładkę  




Taka jakaś za bardzo podobna do Rozbitego okna, zreszta kolejny raz brana jest ilustracja z UK, wolę, kiedy tworzone jest coś nowego. Z drugiej strony do Przydrożnych krzyży była nasza, polska okładka i nie dawala rady, więc może to i lepiej że importujemy? ;-)

To znowu ja  . Znalazłem bardziej rozbudowany zwiastun, który zdradza pewną ciekawostkę z serii Rhyme & Sachs, więc jeśli są wśród Was tacy, którzy nie chcą jej poznać, to nie zaglądajcie poniżej :

Dopiero teraz zaznajomiłem się z tym fragmentem . Odwlekałem to, bo sądziłem że narobi mi wielkiego smaku - i nie myliłem się z resztą  - a ponadto nie przepadam za czytaniem książek z monitora . Posty mogę sobie swobodnie czytać, ale fragmenty powieści niespecjalnie .

Ale wracając do meritum, to przed przeczytaniem zastanawiałem się dlaczego akurat drugi rozdział, a nie pierwszy rozpoczynający powieść . Przeczytawszy, automatycznie dostałem odpowiedź na nurtujące mnie pytanie spędzające sen z moich powiek - w tym rozdziale słodkim na początku jak śpiew słowika o poranku, poznajemy specjalistę od wysokiego napięcia i jego wielkie możliwości . Deaver świetnie oczarował czytelnika radością kierowcy, by w finalnym momencie rozbić jego cudowny, rutynowy świat jak mydlaną bańkę . Po takim zaproszeniu, aż chce się sięgnąć po tę książkę .

Rinho, będzie jakiś konkurs w serwisie, z egzemplarzem "Pod napięciem" do wygrania?? 

Aee oso hozi Richo?? . Przecież ja nie miałem ŻADNYCH pretensji i nie rozumiem dlaczego miałbym je mieć WCIĄŻ?? . Napisałem, że się ZASTANAWIAŁEM dlaczego akurat ów drugi rozdział nas zaprosił do przedpremierowego zapoznania się z rąbkiem "Po napięciem" i odpowiedź błyskawicznie dałem sobie sam po przeczytaniu tegoż rozdziału, czyż nie??  . Chyba, że ja po hebrajsku piszę, czy jaki grom?? 


To miło z Twojej strony .

Najważniejsze, że się dogadaliśmy  . A takie droczenie się to chyba w oczekiwaniu na lekturę [w moim przypadku], albo w oczekiwaniu na dyskusję po lekturze [w Twoim] . Ileż ten nowy Deaver wzbudza emocji w ludziach  .

Co prawda nie czytałem jeszcze tej powieści Deavera, [bo Rinho nie ogłosił konkursu, w którym będzie ona do wygrania  ], ale zauważam, że takie mocne osądy w stosunku do prozy tego autora to rzadkość!! Trudno od Deavera oczekiwać czegoś totalnie innego, skoro jego domeną są kryminały i thrillery policyjne - a jeżeli chcemy odpocząć od serii Rhyme & Sachs, to przecież ów pisarz ma w swoim dorobku niemało utworów spoza tego cyklu, a które dla czytelników również stanowią nie lada rozrywkę  .

Faktycznie niezłe jaja z tym chochlikiem drukarskim  . Będę sobie musiał wydrukować tę brakującą stronę niebawem, bo choć samej powieści jeszcze nie nabyłem, to kto wie, czy ta jedna 364-ta stronica będzie wiecznie dostępna na stronie wydawcy??   A wówczas pozostałyby jedynie domysły, co też zdarzyło się na tejże właśnie stronie, a nóż jakiś znaczący dla całej akcji twist fabularny??   Tylko proszę mnie tutaj nie oświecać zawczasu, cobym mógł sam się delektować tym fragmentem  . Ba, nie tylko fragmentem, ale mam nadzieję, że i całą powieścią  .

I dziewiąta odsłona śledcza Rhyme'a & Sachs już za mną  . Książka bardzo dobra, jestem zadowolony z lektury, choć pewne motywy były dla mnie łatwe do odgadnięcia - zapewne stanowi już o tym moje obycie z prozą Deavera, lub z literaturą kryminalną w ogóle . Niemniej jednak "Pod napięciem" dostarczyło mi wielu pozytywnych emocji, pomimo dobrej znajomości stylu pisarza - podobnie jak w przypadku Cobena, generalnie czytelnik wie czego się po autorze spodziewać, a mimo to z wielką ochotą sięga po jego kolejne utwory i żeby było jasne nie z przyzwyczajenia, czy też dlatego że wypada, ale z wielkiej ochoty  .

Książka, jako że jest kolejnym cyklicznym tomem zawiera w sobie festiwal starych znajomych - Rhyme, Sachs, Thom Reston, Pulaski, Sellitto [wiecznie obżerający się łakociami i chodzący w pogniecionych ciuchach ], Cooper oraz  Dellray . I tym razem policjanci muszą zmierzyć się z szalonym przeciwnikiem terroryzującym Nowy Jork, i to nie z byle kim, ale specjalistą od prądu którym to ów szaleniec zabija kolejne ofiary!!   Pod tym kątem, Deaver zaserwował czytelnikowi prawdziwe nowatorstwo; prąd elektryczny jako broń i następstwa jej użycia okazują się niesamowitą koncepcją na rozwinięcie fabuły i wprowadzenie weń dreszczyku emocji . Początkowo powieść poza elektrycznymi "fajerwerkami" i mozolnie ciągnącym się śledztwem umierającym w martwych punktach [ale to z powodu takiego, a nie innego przeciwnika z jakim musi zmierzyć się cały zespół kryminalistyczny ] nie do końca zaspokaja czytelniczy głód, ale już druga połowa, gdzie zaczynają się twisty fabularne, to już jest to co sympatycy prozy Deavera lubią najbardziej!!   Zaczynają się roszady, zawirowania akcji i rzucanie podejrzenia na potencjalnie nowych sprawców całej "prądotwórczej" afery . W tym miejscu dodam, że pierwszy podejrzany
którego Rhyme i ekipa trzymali się przez ponad połowę powieści, to takie zamydlenie oczu - wiadomo, że czytelnik się na to nie nabierze, ale z punktu widzenia bohaterów, jasność tej sytuacji wcale nie musiała być taka oczywista . Kolejnych podejrzanych
trafiłem więc znacznie wcześniej aniżeli nowojorscy gliniarze [], bo między wierszami dało się wyłuskać pewne przesłanki zmierzające do tegoż tropu . Nie dawało mi to jednak spokoju, zważywszy, iż miałem przed sobą jeszcze ponad 100 stron lektury, a więc jakiś spektakularny zwrot akcji musiał się zdarzyć . W kolejnej odsłonie rzucania podejrzeń typowałem więc na
bo wydawał mi się osobą, która tylko pozornie sprzyja dochodzeniu policjantów, podczas gdy tak naprawdę gra im na nosach, a do tego coraz śmielej poczynia sobie z kolejnymi zamachami pod napięciem  .
Okazało się jednak, że nie mam racji, a prawdziwy czarny charakter
zaskoczył mnie na maxa - i o to najwyraźniej Jeff'owi w tej powieści chodziło, totalnie zbić czytelnika-śledczego z tropu . Tym bardziej było to zaskakujące, iż nieomal niemożliwe, z racji rozwoju akcji w całej powieści . A jednak!!  
W odniesieniu do tej sytuacji i jeszcze kilku innych wątków powieści
można odnieść wrażenie, że przedziwne zbiegi okoliczności sprzyjają fabule tej powieści, ale z drugiej strony dzięki temu cała intryga okazuje się jeszcze bardziej zaskakująca w swej niesamowitości  .
Ostateczna potyczka Rhyme'a z wrogiem okazała się równie fascynująca jak cała operacja tajemniczego przestępcy, cyniczny kryminalistyk po raz kolejny dowiódł, że ma łeb nie od parady do kojarzenia faktów, eliminowania niepotrzebnych danych i spajania w logiczną całość pozornie niepowiązanych z sobą elementów śledztwa  . Chylę czoła jego umiejętnościom, a także Deaverowi za tak świetnie przemyślaną i rozwiązaną fabułę  .

W "Pod napięciem" podobały mi się także poboczne wątki poszczególnych bohaterów, a głównie Pulaskiego i Dellray'a - bardzo lubię zatapiać się w świat problemów tych postaci . Spodobała mi się również prezencja samego Rhyme'a w tym utworze - od cynika, przez bezbronną ofiarę zdrowotnych zapaści, po zdeterminowanego człowieka gotowego na nowy przedział w swoim życiu  . Piękna sprawa te wątki obyczajowe, które znacząco wzbogacają fabułę powieści Jeffa .

Także w ogólnym podsumowaniu, "Pod napięciem" jak najbardziej polecam i już nie mogę doczekać się kolejnej książki z tego cyklu .

A ja nie mogę zgodzić się z tak krzywdzącą opinią dla tej książki - i tą wcześniejszą napisaną przez użytkownika pbs również .

Zmierzając do swego kontrargumentu wspomnę, iż sam oceniłem książkę jako bardzo dobrą, a nie wyśmienitą i że w pierwszej połowie czytelnik ma głód wrażeń [ale to dlatego, że chcąc nie chcąc stawiam temu pisarzowi poprzeczkę coraz wyżej ] - o którym Wy mówicie najwyraźniej, że wiało nudą . Jednak druga połowa przecież to wszystko wynagradza i do tego jeszcze w jakim stopniu!!  Czyż nie jest czymś niesamowitym wyczyn fabularny Deavera, w którym to prowadzi on zarówno czytelnika jak i tropiących policjantów przez dwa odrębne i niepowiązane ze sobą śledztwa...