Ogród bestii

Data wydania (USA): czerwiec 2004

Ameryka połowy lat trzydziestych ubiegłego wieku. Paul Schumann, nowojorczyk niemieckiego pochodzenia, jest wykonawcą mafijnych wyroków. Podczas jednej z akcji wpada w pułapkę. Dostaje jednak wybór: albo trafi na krzesło elektryczne w Sing-Singu, albo dokona ostatniego zamachu, zabijając - dla dobra ojczyzny - głównego architekta nazistowskiej remilitaryzacji, Reinharda Ernsta. W Berlinie Paul tropi Ernsta, uciekając przed siłami bezpieczeństwa Trzeciej Rzeszy. Musi się także strzec wyjątkowo przenikliwego detektywa, inspektora policji kryminalnej. Akcja, pełna nieoczekiwanych zwrotów, toczy się w sercu niemieckiej stolicy gorączkowo przygotowującej się do igrzysk olimpijskich 1936 roku i pragnącej pokazać światu pokojowe oblicze. Atutem powieści jest dbałość autora o szczegółowy obraz epoki i oddanie atmosfery Niemiec dławionych faszystowskim terrorem.

Dziś ma miejsce wznowienie tej powieści na polskim rynku. Co ciekawe, w Europie spodobała się bardzo, w USA natomiast wielkiej kariery nie zrobiła. A co wy o niej myślicie?

Ja czytałem ją już jakiś czas temu (ze cztery lata będzie

), na szczęście mam spisane odczucia zaraz po przeczytaniu książki

Spoiler (kliknij, żeby zobaczyć)

- Bardzo ciekawie przedstawieni zostali bohaterowie ksiażki. Nie wiedziałem komu mam kibicować: Williemu Kohlowi, który bardzo przypominał mi zdrowego Lincolna Rhyme'a, czy Schumannowi. Zwłaszcza, że Ernst też był pokazany jako w sumie dobry człowiek... do momentu gdy zostało wyjaśnione na czym polegały badania w Waltham

I chociaż już wtedy nie miałem wątpliwości co zrobi Paul, to chciałem żeby zabił tego s*******a

- zwrot akcji z Morganem - wyśmienity. ja byłem bardziej skłonny powiedzieć, że to Kathe będzie tą "złą" Szkoda że potem wszystko było już dość przewidywalne, choć parę razy Jeffowi udało się mnie jeszcze zaskoczyć.

- śmierć Ottona. Moja ulubiona postać "Ogrodu". Przypominał mi swoją profesją Reda ze Skazanych na Shawshank. Ile ja łez wylałem w momencie, gdy umierał jak Wiking.
A potem okazało się, że jednak żyje

I nie uważam tego za jakieś cukierkowate zakończenie, raczej bardzo pozytywne

- szkoda mimo wszytko, że nie było po Morganie już żadnego takiego zwrotu. Można jeszcze te badania Waltham do tego dorzucić, ale potem właściwie wszystko dzieje się tak jak myślimy. Na koniec jeszcze takie małe zakręciki są, np. samolot w którym nie ma Schumanna, 'Byk' Gordon leci do Senatora, ale okazuje się, że za wszytkim stoi milioner. Tylko to wszystko nie jest już na taką skalę, i nie czujemy się tak, jak wtedy w restauacji gdy jej właściciel/kierownik(?) mówi, że zabity w Dresden Allee to Reginald Morgan.

- bardzo bym chciał żebyśmy mogli przeczytać jeszcze kiedyś o innych przygodach Williego Kohla. Oczywiście wcześniejszych, bo wiemy, że potem zasiedlił się w USA

- bardzo podobało mi się również wplecienie w powieść przodków Amelii To chyba dziadkowie, nie? tak mi się kojarzy, że o tym w Dwunastej karcie jest. Szkoda że nie było o nich więcej, ale wiemy, że narzeczony Charlotte już wtedy interesował się pracą w policji Ogólnie to fajna sprawa jest, lubię takie powiązania między książkami.