W tym miejscu wypada powiedzieć, że poniekąd to twardo okładkowe wydanie z "Amberu" wprowadziło Cię w błąd, Rafale . Widnieje tam istotny błąd przy oryginalnym tytule, wszak prawidłowo winno być: "The Face of Fear", co w dosłownym tłumaczeniu jak wiemy brzmi "Twarz strachu" lub "Oblicze strachu" [ta druga nazwa widnieje też niejako w samej powieści, pojawiając się co jakiś czas na dole stronic ]. Polski przekład bierze się zaś pewnikiem stąd, że akcja utworu w znacznej mierze nawiązuje do tematyki wspinaczkowej  , a w drugiej połowie powieści bohaterowie w zasadzie mierzą się ze swoją ścianą strachu . Także w sumie aż tak tragicznie z tym tłumaczeniem nie wyszło naszemu wydawcy .


Otóż to, książka ta ma swój charakter, choć jej fabuła nie jest skomplikowana  . Czytając ją emocjonowałem się akcją i wydarzeniami rozgrywanymi w nowojorskim wieżowcu Bowertona - co już samo w sobie zacieśnia bardzo ciekawie fabułę do pewnego klaustrofobicznego można by rzec wydźwięku  . To zawężone pole manewru wcale nie spowodowało ujmy tej książce, a wręcz przyniosło moim zdaniem pożądany efekt, czyli nadało powieści atmosferę osaczenia i wewnętrznego strachu bohaterom .

Odnośnie zachowań Grahama & Connie pisałem już w swej wcześniejszej wypowiedzi, sygnalizując potrzebę ocalenia i uniknięcia konfrontacji, jeśli takowa sposobność się nadarza, a nie sztucznego, napompowanego heroizmu bez rozwagi .

Nawiązując natomiast do Iry Predusky'ego i jego niedoskonałości śledczej, że się tak wyrażę, to właśnie wypada zwrócić uwagę na fakt, że w wielu literackich utworach detektywistycznych panuje moda na super błyskotliwego inspektora o analitycznym umyśle w jedną sekundę kojarzącego wszystkie fakty i składającego elementy układanki w sensowną całość - owszem jest to fajna cecha, którą ja sam nierzadko się emocjonuję, dopingując tego czy tamtego detektywa na tropie zbrodni... ale w równym stopniu lubię też śledczych problematycznych, mających kłopot ze stawianiem trafnych ocen sytuacji, którzy borykają się ze swoją niedoskonałością i których czarny charakter wydawać by się mogło roluje wokół palca jak chce i kiedy chce . Taka omylna postać dodaje więc danej książce większego realizmu, umniejszając tym samym efektu supermanii bohatera  .


Mnie też podobała się końcówka powieści . Wydawać by się mogło, że...



A i owszem, to jedna z tych nieskomplikowanych nadto fabularnie książek Deana i w dodatku pozbawiona wizytówkowej dla tego pisarza aury z pogranicza rzeczywistości, a jednak trzymająca w napięciu i jak najbardziej warta przeczytania  .

Ostatnia pozycja na zeszłorocznej liście czytelniczej to właśnie Ściana strachu. Ta książka do wybitnych nie należy, to na pewno. Ale żeby od razu jeździć po niej, to też nie fair.
Czytałem tę pozycję dwa razy i za każdym razem mi się podobała. To jedna z książek Koontza, które doskonale obrazowo pamiętam. Ta książka fabularnie pędzi. Koontz stworzył powieść, która skupia się przede wszystki na akcji. Nie ma w niej za bardzo czasu na psychologię postaci. Nie rozumiem też zarzucanej tem utworowi nudy. Znam multum innych książek i filmów stricte sensacyjnych i o podobnej tematyce, przy których można wymiotować z nudów i nadmiaru debilizmów.
Ściana strachu to szybka, mało zobowiązująca pozycja, która stanowi niezłą rozrywkę na wieczór lub dwa. Jak do wszystkich książek, wszystkich pisarzy warto do niej podejść bez jakikolwiek uprzedzeń